انسانیت بعدهای بسیاری دارد، جنبه بسیاری که شاید کمتر کسی همه‌ی آنها را کنار هم داشته باشد. یکی از بعدهای آن بدون شک احترام است، احترام گذاشتن به دیگران. بسیاری از ما وقتی بزرگ می شویم، ارتقا پیدا می کنیم، مشهور می شویم، پولدار می شویم یا ... دیگر مثل قبل نیستیم، زاویه دیدمان به دیگران تغییر می کند، اگر تا دیروز شخصی را بزرگ میدانستیم، اکنون با ارتقای خود دیگر دید قبلی را نسبت به وی نداریم، اگر کسی به ما درسی آموخته باشد امروز دیگر وی با به استادی قبول نداریم، چه ما از ازل همه چیز را میدانستیم. ما عالم دهر بودیم و فقط کشف نشده بودیم، امروز که به این جایگاه رسیده‌ایم همه و همه حاصل تلاش خودمان بوده و بس، نه کسی دانشی به ما آموخته و نه کسی دست مارا برای پیمودن راه گرفته است. اگر در دنیای مجازی حضور دارید آنها از نوع بین المللی آن کمتر با انسان های اینچنینی مواجه می شوید، گاه انسان‌هایی را در دنیای مجازی مشاهده می‌کنید که دوست دارید سر تعظیم برایش فرود آورید. درصورتی که با سایتهایی همچون استک آورفلو آشنایی داشته باشید، این گفته من را بیشتر درک می‌کنید، آدمهایی که برای به اشتراک گذاری اطلاعات و پاسخ‌گویی به سوالات دیگران ساعت ها وقت میگذارند، بدون دریافت هیچ نفع مادی. آدمهایی که روح بزرگ دارند، مهم نیست چقدر بزرگ باشند، هیچ گاه خود را برتر از دیگری نمی‌بینند.

بعنوان یک مثال کوچک میتوان به توییتی که دیوید والش -نویسنده‌ی بلاگی به همین نام- مدتها پیش نوشته بود اشاره کرد. اگر با دیوید والش آشنا نیستید در این حد بدانید که وی یکی از چهره های سرشناس دنیای وب است و وبلاگش یکی از برترین نتایج جستجوی گوگل.